İşte ben

Neden yazıyorum onu bile bilmiyorum.Galiba kendimi daha iyi hissetmek için olabilir.Daha 18 yaşındayım, yolun başındayım ama sanki yolu yarılamış, başaramamış gibi hissediyorum. Normalde yaşıtlarım üniversiteye gidiyor. Ben de gidebilirdim hatta kazandığım bir sürü güzel il vardı ama babamın büyüşşehir tutkusu 1 sene daha beklememe ve hayal kırıklığına uğramama neden oldu.İlk başlarda bir bildiği vardır diye düşünüyordum ama onun bir sözü vardı ''Kader yoktur, kendi kaderini sen belirlersin ve bende sana yardımcı olacağım'' demişti. Ama sanki benim kaderimi o eline almış gibi hissediyorum. İmkanı var, istediğim ucuz piyanoyu, ya da çalmak istediğim çelloyu alabilir ama bunlar için zamanı değil dedi. Ne içkim var  ne de sigaram, ne de başka bir kötü alışkanlığım, tek istediğim bir piyanoydu.Eskiden yani bundan 1 yıl öncesine kadar dediği her şeyin doğru olduğuna inanırdım kesinlikle bir bildiği vardır derdim ama artık emin değilim sanki bir robot yetiştiriyormuş gibi davranıyor ve konuşup öğütler veriyor. Sıkıldım bunlardan artık. Arkadaşlarımla dolaşıp gezmek, eğlemek istiyorum ama ona göre bunlar yanlış. Durumu çoğu kişiye göre gayet iyi hatta bazı ailelerin geçemine bile yardım ediyor ama kendi çocuklarının ihtiyaçlarını atlıyor.Onu hiç görmedüğüm doğru sayılır, küçükken görmüşüm ama 2 yaşındayken neyi hatırlayabilirim. Sadece telefon konuşmalarıyla var oldu benim için.